Nieczynne. Jestem chora...Przepraszam

Chyba jak na nasz świat i postępowość względem naszego środowiska, to za bardzo nauczyliśmy się zniżać na poziom absolutnego braku znaczenia. (nie, to nie będzie tekst o wyższości jednej rasy nad drugą...chociaż byłoby śmiesznie, n blog zniknął by z sieci raz na zawsze)

Trzy magiczne słowa, każdy je zna, prawda?

Proszę, dziękuje, przepraszam, dziękuje, przepraszam, proszę i tak dalej i tak dalej (Kabaret Hrabi w "savoir vivre" świetnie to ukazuje). I tak, należy używać tych słów jak najczęściej, ponieważ to czysta magia w codziennym rytuale przeżycia w godny sposób. Ale czy warto nam przepraszać kompletnie za wszystko?

Ten tekst to krótkie omówienie do tytułu, ale do rzeczy. Coś takiego zobaczyłem dzisiaj na drzwiach małego salonu fryzjerskiego obok swojego miejsca zamieszkania. 

"Nieczynne, jestem chora. przepraszam"

Dlaczego przepraszamy za czynniki bezwarunkowe względem naszego postępowania? Przecież każdy z nas czasami nie ma wpływu na coś, co zaczyna dziać się w jego życiu. Mamy przepraszać za to, że księżyc pod koniec roku zachodzi o 17? Albo ponieważ woda wystygła w czajniku? No bez przesady!

Nie możemy przepraszać za coś, na co nie mamy wpływu. Rozumiem, że staramy się w jakiś sposób zareagować, ale to nie ma najmniejszego sensu.

Inaczej wszyscy zaczniemy przepraszać za to, że żyjemy...

P.S. Przerobiłem Wiedźmina, kończę Sex Education i zaczynam Watahę, także będzie trochę pisania na najbliższe dni. I w ramach ułatwienia, linki do zjęć lub muzyki macie po prawo w zakładce